Αρχισαμε, ξανα?

Θελω να μαθω τα παντα για σενα. Γιατι πινεις παντα τον καφε σου σκετο; Δεν σ΄αρεσει το γαλα; Πως ελεγαν τη γιαγια σου και αν ακομα ζει. Εχεις παει ποτε σε κηδεια; Τι βαθμο ειχες παρει στα μαθηματικα; και στην ιστορια. Ποσες κοπελες ειχες πριν εμενα; Μα, τι λεω, αυτο δεν θελω να το μαθω, τι χαζη ερωτηση! Παντα σου κανω ερωτησεις που δεν θελω να ακουσω την απαντηση. Και εσυ παντα απαντας σωστα.

Ειμαι η Δεσποινα και τωρα θα δειτε

δεν ειμαι (τελειως) τρελη.
Αλλα μαλλον καποιοι το χουν βαλει σκοπο.

Η ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΓΥΡΝΑΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΛΙΩΣΟΥΝΕ ΤΑ ΧΙΟΝΑ ΝΑ ΡΘΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ

Πως περναω την ωρα μου

Οταν περιμενω το λεωφορειο που ποτε δεν ερχεται στη σταση, η οταν καθομαι μονη μου στο ταξι (γιατι παλι θα ειχα αργησει), οταν εχω μαθημα αλλα τα αυτια μου εχουν παψει να ακουν, οταν περιμενω τα μακαρονια να βρασουν (γιατι αργουν τοσο;) τοτε συνηθιζω να σκεφτομαι τους ωμους του. Το ποσο ομορφα μυριζουν οταν ξαπλωνω διπλα του στο κρεβατι. Ποσο ομορφοι ειναι κατω απ΄το φανελακι οταν ξυριζεται. Ποσο ταιριαζουν απο πανω μου, και απο κατω μου, και προς τους δικους μου ωμους και αναμεσα στα δοντια μου. Και οταν του το λεω παντα μου απανταει: Να στους δωσω. Ειναι δικοι σου.

ΑΝΤΙΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ

Εκκενωσε το δωματιο σου απ'τις εφηβικες σκεψεις. Τα ρολογια δεν εχουν δεικτες και ολες οι ωρες σημαινουν τωρα.
Εισουν ο στρατος μου, αλλη αληθεια δεν ξαναδα με σημαδεψες.

Σε λιγο ισως παψει να χιονιζει

Η αναμονη, παντα αυτη η αναμονη.
Απ'το ασπρο, στο γκρι, μετα στο μαυρο. Αυτος ο χρονος ηταν μαυρος.
Οι κρινοι πεφτουν απο ενα παραθυρο αυτο το βραδυ. Και εγω ακουω το γελιο σου. Σαν αντιλαλος στο μυαλο μου.

Ο ποθος, παντα αυτος ο ποθος. Καπου μακρυα απο εδω. Πολυ μακρυα απο εδω.
Κι αναρωτιεμαι απ'το πρωι, μα τι ζωη ειναι αυτη; Οσο της δινω, αλλο τοσο μου ζηταει...
Αλλα εμενα ο ουρανος αυτος μου φτανει.